“De mens leeft van nature van God afgewend; zijn hart zoekt Hem niet. Ware bekering begint waar de mens zijn eigen failliet leert erkennen en zich tot God wendt.”
Dit is een confronterende waarheid. Van nature denkt de mens zonder God te kunnen leven. Hij zoekt vervulling in zichzelf, in bezit, prestaties of relaties, maar niet in zijn Schepper. De Bijbel zegt eerlijk: “Er is niemand die God zoekt” (Romeinen 3:10-12). Ons hart is geneigd om zijn eigen weg te gaan.
Toch begint juist daar het wonder van bekering. Niet wanneer een mens zichzelf beter voordoet, maar wanneer hij ontdekt dat hij geestelijk arm is. Het failliet van het eigen bestaan erkennen betekent: toegeven dat wij onszelf niet kunnen redden, dat onze eigen gerechtigheid tekortschiet en dat wij God nodig hebben.
Dat moment van gebrokenheid is niet het einde, maar het begin. Want wie zich in waarheid tot God wendt, ontmoet geen afwijzing, maar genade. Christus is gekomen voor verlorenen, niet voor mensen die denken zichzelf wel te kunnen handhaven. Hij nodigt vermoeide en belaste mensen om tot Hem te komen. (Matteüs 11:28-29)
Ware bekering is daarom niet alleen verdriet over de zonde, maar ook een toevlucht nemen tot Christus. Weg van jezelf — heen naar Hem. Daar vindt een mens vergeving, nieuw leven en vrede met God. (2 Korinthe 5:17)
Gebed:
“Heere, leer mij eerlijk worden voor U. Ontdek mij aan mijn eigen onmacht en trek mijn hart tot Christus, opdat ik niet langer van U afgewend leef, maar U zoek en dien. Amen.”
